begin (1)

3 Jun

Niet alleen had ze hem al eerder gezien, ook het meisje dat aan zijn zij liep kwam haar vaag bekend voor. Nooit vergat ze gezichten. Het was een gave: altijd herkende ze hen en kon ze ze ergens plaatsen. Althans, zo had men haar verteld. Maar sinds het ongeluk was er veel veranderd. Het koppel kwamen haar kant op lopen. Ze keek achterom of ze ongezien, of in een panieksituatie, kon ontsnappen. Haar vluchtgedrag had sinds het ongeluk ook extreme vormen aangenomen. Vroeger, zo was haar verteld, had ze ook altijd de drive gehad om weg te gaan, om zich even uit haar leven te trekken. Meestal eindigde dat in een weekend Ardennen, of in een reis van enkele maanden door Midden-Amerika. Nu bekroop haar dat gevoel in kleine ruimtes en wilde ze weg van de plek waar ze zich bevond. Ze pakte zich vast bij haar stoel, klaar om op te springen en te vluchten. ‘Dag, lieve zus’, zei de jongen en het meisje knikte. Haar schouders daalden naar een meer ontspannen houding. De jongen en het meisje gingen zitten en legden een rood boek op tafel. ‘Hallo’, zei Lotte, ‘ik dacht al dat ik jullie ergens van kende’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: