eind (1)

6 Jun

Ik was verliefd op het land, op het leven daar en op hem. Twee jaar. Twee jaar lang dacht ik: ‘och, als ik hem nog maar één keer kon zien. Daarna is het af, schluss. Maar nu voelt het gewoon nog niet klaar. Just one time’. Anderhalf jaar hadden we, voor Cubaanse maatstaven, regelmatig contact: smsen (ik), bellen (ik), veel mailen (hij). Ik hield afstand, maar toen hij zo enthousiast was en zeker overkwam, ging ik toch ook voor de bijl. Een mens is zwak (en op de roze wolk).

In zomer 2009 was ik, na 12 uur reizen, weer bij hem om de hoek. Ik was een hele avond bij zijn moeder op de ranja, ik ging regelmatig –met wat later bleek- de verloofde van zijn zus uit en ik stalkte hem bijna met telefonisch contact. Maar niets op iets, he-le-maal geen reactie, nul op rekest. The Promise van Tracy Chapman bleek een farce. Wat was er aan de hand? Bang of een klootzak? Druk of getrouwd? Ik wist het niet. En ik heb het nooit geweten.

Tot een jaar later.

De mooie wereld van facebook vertelde mij dat hij was getrouwd op 09-09-2009 met een Belgische (in mijn ogen, bejaarde) vrouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: