einde (2)

8 Jun

Daar stond ze dan. Na een wandeling van zeker twee en een half uur, berg op, in de warme, met een backpack. Één ding wist ze nu zeker: wandelen was niet haar ding. Een uitzicht van jewelste. Zover ze kon kijken was het groen en heuvelachtig. Bergachtig wellicht. Een riviertje stroomde door de rondingen van het landschap. Er was geen mens te bekennen. In de verte zag ze het zandpad waar ze een uur eerder nog had gelopen. Het zonnetje spiekte stiekem tussen twee bergen door. Ze ging liggen, vouwde haar handen onder haar hoofd en deed haar ogen dicht. Haar gedachten liepen als een malle door haar hoofd. Ze had niet gedacht dat ze zoveel rust kon vinden in en met haarzelf. Waar het aan lag? Geen verantwoordelijkheden, geen mensen die de aan haar trokken, geen zorgen, joie de vivre, het leven in het nu. Ze was haar eigen onbekommerde weg aan het bewandelen. En het beviel haar. Ze maakte zichzelf bewust van het gevoel en hoopte dat ze dit gevoel thuis vast kon houden. Ook wanneer ze weer met beide benen in de Friese wouden stond. Een hand op haar hoofd: ‘come G. we have to go now’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: