hollandos

8 Jul

Ondertussen is het WK2010 al bijna op zijn einde en ik heb er nog geen woord over gerept. Dat kan eigenlijk niet. Want zoals bijna elke man op tv zegt (Borst, Van Gelder (aka Shrek volgens Mim), die ene scout): dit maak je maar één keer in je leven me en daar moet je je bewust van zijn. Dit is dus het moment dat je elke feestvreugde mee moet nemen.

Ineens dacht ik aan de laatste twee wedstrijden die ik had gekeken. Dat was in een Christelijke hofje met een pater van 80+ die een oranje t-shirt draagt en ontzettend leuke mensen die aan wortels en chips knagen, het enige oranjegekleurde in de omgeving (sowieso het enige nationalistische wat ik op mijn speurtocht naar iets oranjes op mijn kamer kon vinden waren een Duitse vlag en een Duits zweetbandje uit mijn Wenen-tijdperk).

Er werden goede grappen gemaakt over Johny Heitinga, Duitsers, vroeg scoren in de wedstrijd (daar moet harder op geoefend worden), NSB’ers, stifzuigen, dik zijn, de tweede wereldoorlog, diepte zien, onderduikers, gekke oren en wat dan al niet meer.

De wedstrijd werd afgekeken, een fontein werd bezocht, nog een biertje werd gedronken en naar huis werd gegaan. Onderweg kwam ik een uitzinnige, hossende, lawaaierige menigte tegen. Allemaal in het oranje. Dat had ik dus allemaal gemist.

Maar. We staan aan de vooravond (op twee nachten na) van de WKfinale 2010 tegen Spanje. En maandag ben ik niet op mijn werk. Vamos Hollanda, olé!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: