bob

23 Jul

Eigenlijk wil ik me niet ergeren of, in dit geval boos maken, maar liever verwonderen. Helaas gaat dat niet altijd. Bijvoorbeeld wanneer ik spreek met iemand die drinkt en rijdt en daar ook nog in geuren en kleuren over vertelde.

Pfoe.

In de samenleving is dat al not-done.

Maar werkelijk: als iets in mij al mijn haren overeind laat staan, is dát het wel. En als mijn moeder (het is inderdaad een familieding) daar lucht van zou hebben gekregen zou ze hem zeven maanden zonder eten naar bed hebben laten gaan en smeken of hij alsjeblieft van zijn geloof wil vallen en aan de harddrugs zou gaan. Nog liever dat, dan een ander doodrijden.

Dat je jezelf naar een volgend level bonjourt dat is nog tot daar aan toe, maar het vervelende is wel dat je vaak een ander of een stuk of vier meeneemt. En als gevolg van dat een hele familie-, vrienden-, kenissen- en dorpskring.

En elke keer vraag ik me weer af: hoe moeilijk kan het zijn om niet in een auto te stappen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: